Γράφει η Παρασκευή Κουτσογεωργάκη,

Την Τετάρτη 29 Μαρτίου η Β’ τάξη του σχολείου μας επισκεύτηκε το Μουσείο Σιδηροδρόμου Θεσσαλονίκης. Μόλις φτάσαμε, χωριστήκαμε σε ομάδες των 30 ατόμων και ξεκίνησε η ξενάγηση. Αρχικά, επιβιβαστήκαμε στο βαγόνι-εστιατόριο του Orient Express. Ήταν τόσο γραφικό, με τα αυθεντικά καθίσματα και τα αναδιπλούμενα τραπέζια που μετέτρεπαν το βαγόνι σε αίθουσα χορού! Ο ξεναγός μας έκανε μια αναδρομή πίσω στο χρόνο, στη δημιουργία του πρώτου τρένου με ατμομηχανή, έως το τελευταίο ταξίδι του φημισμένου και ιστορικού τρένου, που έγινε γνωστό στην εποχή μας μέσω του βιβλίου της ‘Αγκαθα Κρίστι, “Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές”. Ήταν σα να είμαστε οι ήρωες της ιστορίας. Μάθαμε για το μήκος των γραμμών, τα δρομολόγια των τρένων τα παλαιότερα χρόνια και τον κόσμο που μετέφεραν.

Αφού τελείωσε το πρώτο μέρος της ξενάγησης, οδηγηθήκαμε στο κυρίως κτήριο του μουσείου, όπου και είδαμε αντικείμενα από την ιστορία των τρένων: τηλέφωνα, τηλέγραφους, εισητήρια, φανάρια, στολές, χάρτες και άλλα. Μάλιστα, μας “ακύρωσαν” μικρά εισητήρια ως αναμνηστικά με ένα μηχάνημα που χρησιμοποιούσαν τη δεκαετία του 1980. Επίσης, υπήρχαν πολλές φωτογραφίες οι οποίες έδειχναν την εξέλιξη των τρένων στον ελλαδικό χώρο αλλά και παγκοσμίως.

Τέλος, οδηγηθήκαμε στον εξωτερικό χώρο όπου και είδαμε πράγματα σχετικά με τη σύγχρονη εποχή: Τα ηλεκτροφόρα σύρματα που υπάρχουν στις σιδηροδρομικές γραμμές, τα “κλειδιά” που αλλάζουν την κατεύθυνση των γραμμών, πώς γεμίζουν ένα βαγόνι με νερό αλλά και το πώς συντηρούν ή βελτιώνουν ένα βαγόνι οι υπεύθυνοι του μουσείου.

Το πιο συγκινητικό από όλα όμως νομίζω πως ήταν τα διατηρητέα βαγόνια των Εβραίων, στα οποία τους έβαζαν οι Γερμανοί, υποσχόμενοι ένα καλύτερο μέλλον ενώ στην πραγματικότητα τους έστελναν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου και τους θανάτωναν, απλά επειδή ήταν κατώτεροι άνθρωποι σύμφωνα με τα ναζιστικά ιδεώδη.