Λογοτεχνία Β΄ Γυμνασίου
Κοσμάς Χαρπαντίδης, “Χαλασμένες γειτονιές”
“… Μέσα σε μια δεκαετία, αυτήν του εβδομήντα, ρήμαξε και κατεδάφισε οτιδήποτε παλιό και σοφό έχτισε σιγά σιγά ο χρόνος και οι άνθρωποι, για να φορέσει αυτό το κοινό κι αδιάφορο πρόσωπο που δεν έχεις όρεξη ούτε να το κοιτάξεις, γιατί ξέρεις πως δεν κρύβει εκπλήξεις…
Στρέφοντας το βλέμμα στα διαζώματα των πολυκατοικιών, που στριμώχνονται και πνίγουν το καμπαναριό του Αϊ-Γιάννη, δεν απορώ που μας παρέδωσαν μια πόλη έρημη από πράσινο και πάρκα…”
Με αφορμή το κείμενο του Κοσμά Χαρπαντίδη, που αναφέρεται στη μεταμόρφωση της πόλης του, της Καβάλας, σε σύγχρονη μεγαλούπολη, οι μαθητές της Β΄ τάξης αναζητούν το πρόσωπο της παλιάς Θεσσαλονίκης και κάνουν συγκρίσεις με τη σημερινή της εικόνα.
“Η Θεσσαλονίκη του τότε και του τώρα”
του Πετρίδη Σάββα, μαθητή του Β5
Στις δύο παραπάνω εικόνες απεικονίζεται η γειτονιά της Ροτόντας (Αγίου Γεωργίου) στη Θεσσαλονίκη. Στην πρώτη παρατηρούμε τη Ροτόντα στη δεκαετία του 1950, ενώ στη δεύτερη την ίδια γειτονιά τη σημερινή εποχή.
Η πρώτη διαφορά που μπορούμε να εντοπίσουμε είναι στην ανοικοδόμηση που παρατηρούμε στη σύγχρονη εικόνα. Συγκεκριμένα, οι μονοκατοικίες και τα χαμόσπιτα έδωσαν τη θέση τους σε απρόσωπες ψυχρές πολυκατοικίες της σύγχρονης πόλης. Η ομορφιά της παλιάς γειτονιάς έχασε την ταυτότητά της και αντικαταστάθηκε από άχαρες και αποπνικτικές πολυκατοικίες.
Επιπλέον,ο χωματόδρομος της παλιάς εικόνας έδωσε τη θέση του στην άχαρη άσφαλτο γύρω από το μνημείο της Ροτόντας.
Παρόλο που στη σύγχρονη εικόνα δεν έχουμε την ανθρώπινη παρουσία, μπορούμε να συμπεράνουμε από την ανέγερση των πολυκατοικιών την άυξηση του πληθυσμού στις παλιές, ήσυχες γειτονιές της πόλης.
“Μια πόλη, δύο όψεις”
Εργασίες μαθητριών του Β1
Η Θεσσαλονίκη είναι μία πανέμορφη πόλη η οποία έχει αλλάξει με το πέρασμα του χρόνου. Τα πάντα γύρω μας εξελίσσονται και προσαρμόζονται στις νέες τεχνολογίες και μαζί τους και οι άνθρωπο.
Μεγάλες αλλαγές έχουν γίνει στα κτίρια και στους δρόμους. Τα κτίρια έχουν αντικατασταθεί από μεγάλες και ψηλές πολυκατοικίες, με εξαίρεση ελάχιστα που έχουν χαρακτηριστεί ως παραδοσιακά. Οι δρόμοι έχουν μεγαλώσει, όπως επίσης και τα πεζοδρόμια, όμως δεν υπάρχουν πλέον τόσα δέντρα όπως παλαιότερα.
Επίσης, εκτός από τα κτίρια και τους δρόμους, έχουν αλλάξει και τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Παλιότερα πολύ λίγοι, ευκατάστατοι άνθρωποι είχαν δικά τους αυτοκίνητα, ενώ οι περισσότεροι μετακινούνταν με τραμ, ένα μέσο που σήμερα δεν υπάρχει στην πόλη μας.
Μαζί με την όψη της πόλης έχουν αλλάξει και οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι στα παλιά χρόνια δεν ζούσαν με τον φόβο της εγκληματικότητας, οπότε ήταν πιο ανοιχτοί στις σχέσεις τους, ήταν ικανοποιημένοι ακόμα και με τα λίγα και αυτό τους έκανε χαρούμενους και πολύ πιο κοινωνικούς.
Με λίγα λόγια, η παλιά με τη νέα Θεσσαλονίκη διαφέρουν πολύ μεταξύ τους, είναι όμως ίδιες κατά βάθος, και σε πολλά σημεία τους δεν φαίνεται η ομορφιά που κρύβουν.
“Η πόλη και ο χρόνος”
της Γεροβασιλείου Χέλγκα-Μαρίας, μαθήτριας του Β1
Στη δεκαετία του ΄60 άρχισε η ανοικοδόμηση που άλλαξε εντελώς τη μορφή της πόλης. Τα παλιά αρχοντικά αλλά και τα χαμηλά φτωχικά σπιτάκια με τις αυλές και τα λουλούδια άρχισαν σιγά σιγά να εξαφανίζονται και να αντικαθίστανται από κακόγουστες πολυκατοικίες.
Η Θεσσλονίκη μεγάλωσε, απλώ- θηκε, άρχισαν να ασφαλτοστρώνονται οι δρόμοι , τα αυτοκίνητα να πληθαίνουν και η κίνηση να αυξά νεται. Δυστυχώς, δε δόθηκε η κατάλληλη προσοχή, ώστε να προστατευθούν οι αρχιτεκτονικοί θησαυροί της πόλης και να δημιουργηθεί ένα υψηλής ποιότητας αστικό περιβάλλον για τους κατοίκους της. Δεν δόθηκε δηλαδή σημασία στη διατήρηση του πρασίνου και των ανοιχτών χώρων ανάμεσα στις οικοδομές. Θα μπορούσαν οι πολυκατοικίες, οι οποίες βέβαια είναι απαραίτητες, για να στεγάσουν τον διαρκώς αυξανόμενο πληθυσμό, να συνυπάρχουν αρμονικά με πράσινα πάρκα ή ακόμη και αστικά δάση και μεγαλύτερα διαστήματα χωρίς μπετόν ανάμεσα στις πολυκατοικίες.
Σίγουρα η πόλη μας θα μπορούσε να είναι πιο ανθρώπινη αν υπήρχε από εκείνη τη μακρινή δεκαετία ο κατάλληλος σχεδιασμός για την ανάπτυξή της.
